Jos en ik lopen al jaren met plezier de CPC Loop Den Haag. Dit jaar deden we de 10 km, maar het avontuur begon al lang vóór de start.
Na het ophalen van onze startnummers moest ik nog even naar de wc. Dat bleek een grotere uitdaging dan de wedstrijd zelf. Bij de ingang van het Malieveld ontstond een enorme opstopping: mensen die naar buiten wilden en mensen die nog naar binnen moesten voor de start, lockers en Dixi-toiletten.
We stonden letterlijk een uur vast in de menigte.
Ik besloot langs een muurtje te lopen en voorzichtig tussen de mensen door te bewegen. Normaal is dat niet verstandig bij een grote menigte, maar gelukkig lukte het en kwam ik uiteindelijk op het Malieveld.
Daar begon het volgende avontuur.
Ik zag Jos ineens nergens meer. In de enorme mensenmassa was hij compleet verdwenen. Dus moest ik eerst mijn startnummer ophalen, daarna mijn locker vinden, schoenen wisselen en nog steeds… naar de wc.
Bij de lockers zag ik Jos gelukkig weer even, maar onze kluisjes bleken aan verschillende kanten van het terrein te staan. In de stress deed ik mijn jas uit, sloot het kluisje… en vergat mijn wedstrijdschoenen aan te trekken.
Dus kluisje weer open.
Schoenen aan.
Kluisje dicht.
Toen realiseerde ik me dat mijn zonnebril nog in het kluisje lag.
Dus… kluisje weer open. 🤦♀️
Intussen was de start van ons vak al begonnen. Ik rende richting het startgebied – nog steeds zonder wc-bezoek – en zag Jos nergens meer.
Toen klonk het startschot.
En op dat moment gebeurde er iets bijzonders: alle stress was ineens weg.
Het parcours was prachtig, mensen langs de kant riepen enthousiast je naam, en de sfeer was geweldig. Ondanks mijn volle blaas genoot ik van elke kilometer.
Na de finish begon het volgende hoofdstuk van het avontuur:
waar was Jos?
Op mijn telefoon keek ik in de “Zoek mijn”-app en zag dat hij 9 km verderop was. Mijn eerste gedachte: “Is hij naar het ziekenhuis gebracht?”
Maar toen zag ik in kleine letters staan: laatst gezien gisteren.
Gelukkig verscheen even later een melding op mijn horloge:
“Jos is gefinisht.”
Wat een opluchting.
We vonden elkaar uiteindelijk bij de finish, allebei met een medaille om onze nek. Daarna moesten we natuurlijk nog onze medailles laten graveren, maar daar stond een rij die leek op een kleine versie van de Chinese muur.
En eerlijk gezegd had ik nog maar één prioriteit:
een Dixi vinden.
Dat moment waarop je na een wedstrijd eindelijk je blaas kunt leegmaken… dat voelt bijna als een overwinning op zich.
Het was misschien de meest chaotische start die we ooit hebben meegemaakt, maar uiteindelijk werd het weer een fantastische dag bij de CPC Loop Den Haag.
Volgend jaar staan we er gewoon weer. 🏃♀️🏃♂️
Kleine tip voor de organisatie
Misschien kan bij toekomstige edities de doorstroming bij de ingang van het Malieveld iets beter worden geregeld. Met zo’n populaire wedstrijd en duizenden lopers zou dat veel stress bij deelnemers kunnen voorkomen.
Maar ondanks alles: wat een geweldige sfeer en een prachtig parcours!
Geef een reactie